COSERE | 97 Μη τυπικές μεθοδολογίες για την επίλυση προβλημάτων • Η σημασία των μη τυπικών μεθοδολογιών για την επίλυση προβλημάτων Οι μη τυπικές προσεγγίσεις για την επίλυση προβλημάτων είναι απαραίτητες για την προώθηση της εφευρετικότητας, της δημιουργικότητας και της ευελιξίας απέναντι στις δυσκολίες. Οι στρατηγικές αυτές, οι οποίες συχνά αποκλίνουν από τις συμβατικές τυπικές μεθοδολογίες, έχουν ιδιαίτερα οφέλη σε διάφορα πλαίσια. Το Συμβούλιο της Ευρώπης ορίζει τις μεθοδολογίες της μη τυπικής εκπαίδευσης (ΜΑΕ) ως “προγραμματισμένα δομημένα προγράμματα και διαδικασίες προσωπικής και κοινωνικής εκπαίδευσης για τα άτομα που αποσκοπούν στη βελτίωση μιας σειράς δεξιοτήτων και ικανοτήτων, εκτός του επίσημου εκπαιδευτικού προγράμματος” . Επιπλέον, οι μεθοδολογίες αυτές είναι ποικίλες, συμμετοχικές και μαθητοκεντρικές- προωθούν τη μάθηση μεταξύ τους και συνδυάζουν ομαδικές και μοναχικές δραστηριότητες (ό.π.). Επειδή η ΕΑΕ είναι ολιστική, εμπλέκει το σώμα, τον εγκέφαλο και τα συναισθήματα των ανθρώπων που συμμετέχουν σε μια δραστηριότητα που βασίζεται σε μεθοδολογίες ΕΑΕ. Η μη τυπική εκπαίδευση είναι εξαιρετικά σημαντική στο πλαίσιο της επίλυσης προβλημάτων. • Επίλυση προβλημάτων στην πράξη: Η σχεδιαστική σκέψη ως μη τυπική μεθοδολογία επίλυσης προβλημάτων. Οι ανάγκες των σημερινών μαθητών εξελίσσονται τόσο γρήγορα όσο και οι τεχνολογίες που ανταγωνίζονται για την προσοχή τους. Ταυτόχρονα, οι οργανισμοί και τα συστήματά μας φτάνουν στα όριά τους για να συμβαδίσουν με τις μεταβαλλόμενες απαιτήσεις της εποχής. Υπάρχουν μυριάδες προβλήματα στην εκπαίδευση σήμερα... αλλά κάθε ένας από αυτούς τους προβληματισμούς μπορεί να θεωρηθεί ως μια ευκαιρία για εσάς να σχεδιάσετε νέες, βελτιωμένες λύσεις για τις τάξεις, τα σχολεία και τις κοινότητές σας. Η σχεδιαστική σκέψη είναι μια τεχνική σχεδιασμού με βάση τον άνθρωπο, η οποία βασίζεται στις αρχές της βαθιάς ενσυναίσθησης και της διεξοδικής κατανόησης των αναγκών και των κινήτρων των ανθρώπων. Ο κύριος στόχος της σχεδιαστικής σκέψης είναι να βρεθούν και να κατανοηθούν οι πραγματικές ανάγκες, τα προβλήματα και τα όρια που υπάρχουν σε μια δεδομένη κοινότητα και να προταθούν καινοτόμες λύσεις για την αντιμετώπιση των προαναφερθέντων. Στην περίπτωση της σχεδιαστικής σκέψης που εφαρμόζεται στη σχολική κοινότητα, οι άνθρωποι περιλαμβάνουν τους μαθητές, τους εκπαιδευτικούς και άλλα μέλη του προσωπικού, τους γονείς και τους διοικητικούς υπαλλήλους που αποτελούν τον καθημερινό κόσμο της κοινότητας. Η σχεδιαστική σκέψη είναι μια συνεργατική διαδικασία. Πράγματι, το να βάλεις πολλά έξυπνα μυαλά να λύσουν από κοινού προβλήματα είναι πάντα πιο γόνιμο από το να το κάνεις μονομερώς. Η αντιπαράθεση των απόψεων και των προοπτικών διαφορετικών ενδιαφερομένων ωφελεί ιδιαίτερα τη διαδικασία σκέψης και η δημιουργικότητα διεγείρεται αμοιβαία. Επιπλέον, είναι αισιόδοξη, καθώς βασίζεται στην παραδοχή ότι ο καθένας μπορεί να είναι συντελεστής της αλλαγής, ανεξάρτητα από το πρόβλημα, το χρονοδιάγραμμα ή τον προϋπολογισμό - ο σχεδιασμός μπορεί να είναι ευχάριστος ανεξάρτητα από τους περιορισμούς. Δεδομένου ότι η σχεδιαστική σκέψη είναι πειραματική, επιτρέπει την αποτυχία και τη μάθηση από τα λάθη. Ο βρόχος είναι ο εξής: έρχομαι με νέες ιδέες - λαμβάνω ανατροφοδότηση - επαναλαμβάνω.
RkJQdWJsaXNoZXIy NzYwNDE=