34 | COSERE 1.4. Ο κριτικός φίλος και ο θεσμός του κριτικού φίλου Η παρατήρηση του μαθήματος είναι η πιο συνηθισμένη μέθοδος για την ανάλυση της προόδου της εκπαιδευτικής διαδικασίας στα σχολεία. Η παρατήρηση μπορεί να πραγματοποιηθεί από τον διευθυντή, έναν εξωτερικό παρατηρητή ή άλλους εκπαιδευτικούς-συναδέλφους. Είναι ζωτικής σημασίας για τον παρατηρούμενο εκπαιδευτικό να γνωρίζει εκ των προτέρων τους στόχους της παρατήρησης και τα κριτήρια αξιολόγησης. Αν και η διατήρηση της εγκυρότητας κατά τη διάρκεια της παρατήρησης μαθήματος μπορεί να αποτελέσει πρόκληση, η χρήση της για τελική αξιολόγηση δεν θεωρείται κατάλληλη. Για να διασφαλιστεί μια ολοκληρωμένη εξέταση της δραστηριότητας του εκπαιδευτικού, συνιστάται η παρατήρηση του μαθήματος από τουλάχιστον δύο άτομα και η σύγκριση των αποτελεσμάτων με άλλα δεδομένα, όπως έρευνες μαθητών. Πολυάριθμες μελέτες (Alkhawaldeh, 2018- Kazemi, 2021- Porter Peters-Burton, 2021) επιβεβαιώνουν ότι η πιο πρακτική και προσανατολισμένη στα αποτελέσματα επαγγελματική ανάπτυξη των εκπαιδευτικών πραγματοποιείται στη σχολική βάση μέσω εναλλακτικών μεθόδων. Αυτή η μορφή επαγγελματικής ανάπτυξης μπορεί να προσαρμοστεί σε μεγάλο βαθμό στις συγκεκριμένες ανάγκες του εκπαιδευτικού και ευθυγραμμίζεται με τους μαθησιακούς στόχους και τα καθήκοντα των μαθητών. Σε αντίθεση με τις παραδοσιακές μορφές επαγγελματικής ανάπτυξης που περιλαμβάνουν τυποποιημένες δραστηριότητες από εξωτερικές πηγές, αυτή η προσέγγιση επιτρέπει στους εκπαιδευτικούς να αναπτυχθούν επαγγελματικά μέσω της συμμετοχής στην παρατήρηση, την ανάλυση, τον αναστοχασμό, την ανατροφοδότηση από συναδέλφους, τη δοκιμή νέων προσεγγίσεων στο τοπικό πλαίσιο και τη συνεργασία με συναδέλφους (Goddard, Goddard, Tschannen-Moran, 2007). Οι έρευνες που έχουν διεξαχθεί σε πολλές χώρες υποστηρίζουν την ιδέα ότι όσο πιο στενά συνδέονται οι δραστηριότητες επαγγελματικής ανάπτυξης με την άμεση πρακτική του εκπαιδευτικού, τόσο πιο αποτελεσματικές γίνονται. Η επαγγελματική ανάπτυξη στο σχολείο συνδέεται στενά με την πράξη, επιτρέποντας στους εκπαιδευτικούς να εφαρμόζουν άμεσα τις νεοαποκτηθείσες εμπειρίες στην τάξη. Η συνεχής υποστήριξη από τους συναδέλφους κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας ενισχύει την αυτοπεποίθησή τους (Svendsen, 2016), συμβάλλοντας στη συνεχή επαγγελματική ανάπτυξη των εκπαιδευτικών. Το μοντέλο αναστοχασμού του Gibbs (Gibbs, 1988) υπογραμμίζει τη σημασία του αναστοχασμού και της ανατροφοδότησης στη διαδικασία επαγγελματικής ανάπτυξης του ατόμου. Οι εκπαιδευτικοί λαμβάνουν ανατροφοδότηση μέσω της επαγγελματικής συνεργασίας, αποκτώντας νέες εμπειρίες μέσω της κοινωνικής αλληλεπίδρασης και ανταλλάσσοντας απόψεις και ιδέες. Θα πρέπει να θεωρήσουμε τη συνεργασία ως μια ουσιαστική και συνεπακόλουθη αρχή στην επαγγελματική ανάπτυξη των εκπαιδευτικών σε σχολικό επίπεδο. Για να είναι αποτελεσματική η επαγγελματική ανάπτυξη στο σχολείο, οι εκπαιδευτικοί και το σχολείο πρέπει να είναι εξοικειωμένοι με εναλλακτικές μορφές επαγγελματικής συνεργασίας μεταξύ των εκπαιδευτικών, επιτρέποντάς τους να δημιουργήσουν ένα μοναδικό σύστημα προσαρμοσμένο στο προφίλ του σχολείου.
RkJQdWJsaXNoZXIy NzYwNDE=