COSERE | 71 2.3. Διεκδικητική επικοινωνία Όπως συζητήσαμε στο προηγούμενο υποκεφάλαιο, η πρόθεση και το νόημα παίζουν θεμελιώδη ρόλο στην αποτελεσματική επικοινωνία. Αυτό μπορεί να αξιοποιηθεί σε κάποιο βαθμό με την εφαρμογή συγκεκριμένων τεχνικών για τη δημιουργία μιας συγκεκριμένης εντύπωσης από τα λόγια κάποιου, αλλά μεγάλο μέρος της “ανάγνωσης ανάμεσα στις γραμμές” που συμβαίνει στην επικοινωνία συμβαίνει από την πλευρά του ακροατή - για καλό ή για κακό! Σε αυτό το υποκεφάλαιο θα εστιάσουμε σε ένα υγιές στυλ επικοινωνίας που έχει καλλιεργηθεί με ρητό σκοπό να κόψει αυτές τις παρανοήσεις, καθιστώντας τις προθέσεις του ατόμου σαφείς και καθορισμένες χωρίς να κλιμακώνει τις όποιες εντάσεις ή να εκλαμβάνεται ως επιθετικό. Αυτό το στυλ επικοινωνίας, που ονομάστηκε διεκδικητικότητα, διαφέρει από τα δύο άλλα βασικά στυλ επικοινωνίας: την παθητική επικοινωνία και την επιθετική επικοινωνία. Φυσικά, καμία θεωρία δεν είναι ποτέ τόσο ασπρόμαυρη όσο αυτή, και πιθανότατα έχετε ήδη ακούσει για ένα υβριδικό στυλ που συνδυάζει στοιχεία παθητικής και επιθετικής επικοινωνίας - τον εύστοχα ονομαζόμενο “παθητικοεπιθετικό” τύπο επικοινωνίας. Τούτου λεχθέντος, δεδομένου ότι η πρωταρχική εστίαση αυτού του υποθέματος είναι η διεκδικητικότητα, θα αφιερώσουμε το μεγαλύτερο μέρος της προσοχής μας σε αυτήν, συμπληρώνοντας τη συζήτηση με τους παράγοντες που τη διακρίνουν από τις δύο κύριες εναλλακτικές της. Η παθητική επικοινωνία, όπως υποδηλώνει και το όνομά της, χαρακτηρίζεται από απροθυμία να εκφραστεί κανείς ανοιχτά. Αυτός ο τρόπος επικοινωνίας θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως “μη
RkJQdWJsaXNoZXIy NzYwNDE=